desgracia
Sustantivo femeninoForma verbalcorriente en diálogos
- /[d̪esˈɣ̞ɾasja]/
- /[d̪esˈɣ̞ɾaθja]/
Cadena de situaciones o circunstancias, consideradas como fortuitas o casuales, que son negativas o adversas. Mala fortuna o suerte en contra.
Sustantivo femenino
- 1
Cadena de situaciones o circunstancias, consideradas como fortuitas o casuales, que son negativas o adversas. Mala fortuna o suerte en contra.
La desgracia azotó a la comunidad ese año: sus miembros sufrieron inundaciones, muertes, hambre y persecución.
Sinónimosadversidaddesdichainfortunio- Francés
- malheur, malchance
- Inglés
- misfortune
- Portugués
- desgraça
- Italiano
- disgrazia
- 2
Situación, circunstancia o suceso negativo o funesto que causa aflicción.
Lo llamaron para decirle que había ocurrido una desgracia: se había incendiado su casa.
Sinónimos- Alemán
- Unglück
- 3
Pérdida de aprobación o de favor.
No quiso regresar a su pueblo porque estaba en desgracia con su familia.
- Inglés
- disgrace
- 4
raroFalta o carencia de gracia (capacidad de hacer bien algo, especialmente en el trato con otros; condición atractiva).
Forma verbal
- 1
También una forma de desgraciarTercera persona del singular (él, ella, ello; usted, 2.ª persona) del presente de indicativo de desgraciar.
- 2
También una forma de desgraciarSegunda persona del singular (tú) del imperativo de desgraciar.
Formas
- plural
- desgracias
desgracia · Cadena de situaciones o circunstancias, consideradas como fortuitas o casuales, que son negativas o adversas. Mala fortuna o suerte en contra.
desgraciadamente · De un modo que inspira o produce pena o aflicción; por…desgraciado · Que sufre desgracias, o que padece algún percance o…deshacer · Volver algo a su estado original.